Inbrekersrisico

Bron: Eastlake Times

Je mag jezelf verdedigen. Laten daar geen misverstanden over zijn. Het misverstand gaat over het algemeen om hoe ver je mag gaan in die verdediging. De wet geeft de grenzen aan: het moet gaan om noodzakelijke verdediging van je eigen lijf, eerbaarheid of goed, of dat van een ander en deze verdediging moet gericht zijn tegen een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding; de noodweer van art. 41, lid 1 Sr. Dit zijn echter geen duidelijke, stevige grenzen. Het zijn meer dunne lijntjes, die per geval op een andere plek kunnen liggen, want je verdediging moet wel proportioneel zijn. Je moet de minst ingrijpende manier van verdedigen kiezen.

De zet van Jan Vlug

Jan Vlug (c) ANP

Vandaag zag ik het interview met Jan Vlug, de advocaat van Jasper S., in Nieuwsuur. Jasper S. wordt verdacht van de moord op Marianne Vaatstra. Nadat ik de reacties op dit interview las, begreep ik ineens waar de zin ‘dat hij het heeft gedaan, wil niet zeggen dat hij schuldig is‘ vandaan komt. Jan Vlug heeft deze zin uitgesproken, als reactie op de reacties op het interview. Alhoewel ik niet denk dat dit interview een handige zet geweest is (stel dat Jasper S. later besluit de verklaring die hij bij de politie heeft afgelegd te herzien of in te trekken), ben ik het wel eens met deze uitspraak. Ook al gaat het hier om moord (of doodslag?) en niet om een fiets.

Een eenvoudige zin

Bron: Incase

Dat hij het heeft gedaan wil niet zeggen dat hij schuldig is. Deze zin houdt me bezig sinds ik ‘m voorbij zag komen in een tweet. Dat hij het heeft gedaan wil niet zeggen dat hij schuldig is. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de context van deze zin niet ken. Ik weet niet wie hem wanneer waarom waarover heeft uitgesproken. Meer dan deze zin om over na te denken heb ik niet. Ik vind het een mooie zin, want het is waar. Het klopt. Dat hij het heeft gedaan wil inderdaad niet zeggen dat hij schuldig is. Om het daarmee eens te zijn, moet je de twee lagen in deze zin zien. Ik hou niet alleen van recht, maar ook van taal en het aardige van deze zin is dat er ook niet staat wat er staat. Of juist wel. Letterlijk.

De directie stelt zich niet aansprakelijk

Ga je naar theater of schouwburg, dan is de kans groot dat je dit bordje ziet hangen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er iemand is die dit bordje nog nooit gezien heeft. En ik kan er niets aan doen, het zal wel beroepsdeformatie zijn of zoiets, maar ik moet iedere keer grinniken als ik zo’n bordje zie hangen.

Bron: Letterplex

Ezel

Bron: Klearchos Kapoutsis

Een ezel stoot zich in het algemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. Criminelen wel. Omdat je die nu eenmaal niet met het woord ‘ezels’ kunt aanduiden, heeft de Nederlandse taal daar een ander woord voor: recidivisten. Recidive is een strafverzwarende omstandigheid; de dader (recidivist) is al eerder voor een soortgelijk feit veroordeeld en heeft er blijkbaar niets van geleerd. De recidivecijfers zijn hoog: bij gevangenisstraf rond de 75-80%, bij alternatieve straffen (een taakstraf bijvoorbeeld) rond de 45%. Wie veel recidiveert is een veelpleger en kan terecht komen in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD). Nu zijn dit cijfers ná straffen, dus ná veroordeling. Recidive is blijkbaar ook mogelijk vóór de veroordeling.

Advocaatje leef je nog

Bron: Jeeheon

Dit soort berichten ken ik eigenlijk alleen uit de gezondheidszorg. Een tandarts die allerlei onnodige ingrepen uitvoert, bruggen bouwt waar ze niet nodig zijn of die gaatjes ziet die voor anderen onzichtbaar blijven. Of een chirurg die jarenlang de meest ingewikkelde operaties doet, terwijl hij niet is opgeleid voor chirurg. Hersenoperaties op gezonde mensen, na onjuiste verwijzing door een neuroloog… De verhalen over de tandartsen eindigden meestal op dezelfde manier: Tandarts voelt op z’n klompen aan dat het einde van zijn praktijk nabij is, pakt zijn biezen en vertrekt. Meestal naar Marbella. Daar tandartst hij vrolijk verder. Aan het rijtje met van de aardbodem verdwenen ‘professionals’ kan vanaf nu ‘de onvindbare advocaat’ worden toegevoegd.

Vijf kleine Moszkowiczjes…

Vijf kleine Moszkowiczjes hadden een kantoor. Over eentje kwamen klachten en hij werd geschrapt van het tableau. Toen waren er nog vier. Vier kleine Moszkowiczjes hadden een kantoor. Eentje had een akkefietje met de belastingdienst en met de deken. Toen waren er nog drie.

Konijn Punkie

‘Maar hoe weet ik dat ze nog in leven is? Ik wil bewijs dat ze nog leeft! Stuur een foto van haar met de krant van de datum van opname!’ Je ziet het zo voor je, in een film of een boek. Op het puntje van je stoel leef je mee. Dat arme kind! Ontvoerd! Zou ze nog leven?! In dit geval gaat het echter niet om een meisje of een vrouw, maar het gaat om een konijn. Konijn Punkie werd in 2010 in een klap beroemd en is inmiddels het beroemdste konijn in (juridisch) Nederland.

Mr. Media

Bron: anp (via nos)

Rechtenstudent zijn, advocaat willen worden en een passionele verhouding hebben met het strafrecht, is niet zo’n beste combinatie als familie en vrienden daar achter komen. ‘Oh, dus als ik over een jaar of wat in de problemen kom, dan kan ik jou bellen!’ Tussen neus en lippen door vermelden ze er ook nog even bij dat ze dan natuurlijk wel een vriendenprijs verwachten. Lees: pro deo. Daarnaast is het blijkbaar ook een ongeschreven regel dat je in zo’n geval als rechtenstudent Bram Moszokowicz  op een voetstuk hebt staan.

Geen proefverlof voor Volkert van der G.

Bron: zalouk webdesign

Vrijwel iedereen in mijn omgeving weet nog precies wat hij of zij deed toen Pim Fortuyn werd vermoord. Ik ook. Het was een maandag. Ik was bij mijn oma en zette net de tv aan om ongegeneerd naar RTL Boulevard te gaan kijken, toen er een extra nieuwsuitzending werd aangekondigd omdat Pim Fortuyn was neergeschoten. Ik was het niet in alles met hem eens, maar Pim Fortuyn zorgde er wel voor dat ik me meer ging interesseren voor politiek; hoe het nou toch allemaal zat hier in Nederland. Ik wist ook dat veel mensen het niet met hem eens waren, maar om hem nou neer te schieten… Ademloos volgde ik die avond en de dagen erna het nieuws. Volkert van der G. werd opgepakt en veroordeeld. Achttien jaar cel. Maar het leven ging door, de verkiezingen ook. Volkert dook af en toe nog eens op in het nieuws, maar dat werd steeds minder. Afgelopen week las ik dat dat Mark Rutte vindt dat Volkert van der G. nooit proefverlof mag krijgen. En dat vind ik raar.